Zamanlar ve ben

..

simdi veda zamanidir

bir daha yazilir mi buralarda bilinmez ama, tesrif edenlere,yorum birakanlardan birakmayanlara dek,tum blog dostlarima,blog komsularima  herkese tesekkurlerimi sunuyorum.umarim dualarinizi eksik etmezsiniz.blog komsularima da vefayi birakmayip arada bir yorum yazma gayreti icinde olacam insallah..surc-u lisan edip kirik doktuysek affola..hosca bakin zatiniza…

bende mecnundan füzun aşıklık istidadı var 

aşık-ı sadık benim mecnunun ancak adı var

     “ve masaldan uyanamadi mecnun..bahtinin leylasi peri,onun duslerinde yasasin diye daima. gercegin hayalden farkini anlayan vede yureginde farkindaligin sancisini ceken mecnun,uyanmak istemedi belkide zitligi gormemek icin. bakislarini kor edercesine bir sevdayla baglanmisti gul yanakliya.. gozlerindeki o isiltiyi hep hatirlamak istedi huzunle de olsa. tum hatiralarla kalb huzun icinde bogulup gitmisti, mum gibi eriyip gokteki hilal gibi incelmisken. varsin olsun ask denizinde bogulsun mecnun, ehemmiyeti yok. zira sevgili icin can istenmisti, kendi canina can degil.. hep onu dusunecekti dusunden ayri olsada. ve dusledigi hayal perisinin bir gun mucizelerle gercege donusecegini bekledi, belkide otelerde kavusma umidiyle.

elveda papatya..

     Önemli kararlar alması gerektiğinde ışığın savaşçısının eli ayağı titrer.

     “Bunun altından kalkamazsın,” der bir akadaşı. “Haydi, cesaretini topla,” der bir başkası. Böylece iyice kararsız kalır savaşçı.

     Kaygılar içinde birkaç gün geçirdikten sonra çadırının köşesine çekilir, genellikle oturup düşündüğü, dua ettiği yerdir burası. Kendi geleceğini görür. Kendi davranışının sonucunda kazançlı çıkacak ya da zarar görecek insanları görür. Hiç kimseye gereksiz acı çektirmek istemez, ama kendi yolundan ayrılmak da istemez. Savaşçı, alacağı kararı açıklar.”Evet” demesi gerekiyorsa, cesurca söyleyecektir. “Hayır” demesi gerekirse bunu da gözünü kırpmadan yapacaktır.

Paulo Coelho

     Bir bütün idim ben Leylâ ile.Sense Leylâ’yım diyorsun.Sen Leylâ isen eğer; beni yakmaya hayalin yeter, takatim yok sana kavuşmaya. Varlığı olmayan bir zerreye aynadan ne fayda?Canım gideli hayli zamandır, cismindeki bir başka candır; bir özge candır. Sensin beni benden ayıran, uzaklaştıran.Ben yokum, senin tecellin var. Vuslatının ağır yükünü kaldıramam ki. Önceleri sen vardın, şimdi ben yok oldum. Manevi dünyamda dostum daima sensin. Dış görünüşe değer verme bahsi ortadan kalktı artık. Gönül çok önceleri sana koştu canım seninle gitti. Şimdiki canım Leylâ’ya değil, Mevlâ’ya yönelik. Bir’lik yolunda seninle olmam, yanarım. Şimdi, gözümün nuru, gönlümün aydınlığı!..

     Ben maskaralığa nam salmışım  bari sen bu yola girme. İçinden çıkma namus perdesinin. Mecnun olan benim; bana yaraşır delilik, kınamışlık. Şimdi git, aşk töresini, âşıklık geleneğini, maşuk gidişatını bozma. Gir şimdi, ey vefalı! Açtırma kötü söz arayanların dudaklarını; sakız verme dedikodu arayanların ağızlarına. Beni aramaya çıktığını âleme bildirip deliliğine ferman yazdırma. Kimse seni burada görmeden git.

Ben ki varım; sen içimdesin, bunu bil!..

 Leyla İle Mecnun - İskender Pala

“harâbât ehline hor bakma zâhid
virânelerde gizli hazineler var”

Hz.Aişe, Peygamberimizle yeni evlenmişti.Eşinin kendisini sevip sevmedigini merak etmekteydi,ya da kendisini ne kadar ve nasıl sevdigini…Hz.Aişe bu düşüncesini Peygamber Efendimizle konusmadan edemedi.

“Ey Allah’ın Resulü,beni seviyor musun?”

“evet,Ya Aişe tabi seviyorum!”

Aişe dahasını da merak ediyordu,acaba nasıl seviyordu?Hemen sordu:

“beni nasıl seviyorsun?”

Peygamberimiz sevgi şeklini tanımladı eşine;

“kördüğüm gibi.”

bu cevap Hz. Aişe’yi cok sevindirdi,çünkü kördügüm açılamazdı.Açılmayan, bitmeyen sırlı bir sevgi demekti.

Alacagı cevap onu çok mutlu ettigi için,Hz. Aişe sık sık sorardı:

“Ey Allah’in Resulü, kördüğüm ne alemde?”

Peygamberimiz,Hz.Aişe’yi memnun eden cevabı verirdi her defasında:

“ilk günkü gibi…”

     Adımlarıyla yangın çıkartan gencin, kömürden pencerelerinin önünden ne zaman geçeceğini merak ediyor Mekkeli kızlar. Asaletin, ince hattıyla resmettiği yüzünü ne zaman çerçeveleyeceğini sokaklarının. Kokusunu taşıyan rüzgârın bölüşülemediği pazarlarda fiyatlar yükselip duruyor hep. Hep alışverişe gitmeye hazırlanıyor Mus’ab. Hep alışverişten dönüyor. Sahip olduklarıyla sahip olmadıklarını satın alıyor hep. Üzerine titreyen zengin bir anne babaya sahip olmak, sahip olduğu şeyleri çoğaltıyor: Kervancılar en iyi kumaşlarını, en güzel kokularını, en nadir yemişlerini onun için taşıyorlar. Hadremut, onun ayaklarına bir çift ayakkabı yapabilmek için onlarca ceylanı çölden koparmaya hazır. Mus’ab’a yalnız ailesi değil kader de cömertliğini esirgemiyor: Güzel bir yüz, biçimli bir beden, gür ve kıvırcık saçlar, zekâ, akıl, hitabet ve bu harikulade harmanı koruyan soyluluk… Aklı, taşlara tanrı rolü verilmesini yadırgıyor. Taşlar yerli yerine oturunca da bir boşluk çıkıyor ortaya; neyle dolduracağını bilmediği. “Görün bana hakikat!”dese de her gün, hakikat komutla ortaya çıkmıyor. O günlerde “arayanlar”ın yolu ise mutlaka Erkam’ın Evi’ne çıkıyor. Zira Mekke’nin bu esrarengiz evi bir mücevher mahfazası gibi saklıyor hakikati.

     Kapıyı bir kölenin açması doğal, peki köleyle efendinin birbirlerine sarılıp ağlaşmaları! Eski bir köle Habbab bin el-Eret, yeni bir kul Mus’ab bin Umeyr! Çünkü açılan kapıdan girdi içeriye ve O’na götürüldü. Çünkü O’nun yüzünü gördü ve dudaklarındaki her kelimenin, hakikatin nadide parçaları olduğunu fark etti birden. Mus’ab hayatının en büyük alışverişini işte o gün gerçekleştirdi. Erkam’ın evinden çıkarken her şeyini bıraktı orada. Bütün elbiseleri eskimiş, bütün ayakkabıları (more…)

     “Ne tuhaf,” der isigin savascisi, kendi kendine.

     “Ilk firsatta en kotu niteliklerini gostermeye calisan pek cok insanla karsilastim. Icsel kuvvetlerini saldirganligin arkasina gizlerler; yalnizlik korkularini bagimsizlik havasi arkasina gizlerler. Kendi yeteneklerine inanmadiklari halde surekli olarak erdemleriyle boburlenirler.”

     Savasci, bu mesajlari, karsilastigi pek cok erkegin ve kadinin yuzunde okur. Asla gorunuse aldanmaz ve insanlar onu etkilemeye calistiklarinda suskun kalir. Boyle durumlardan yararlanip kendi kusurlarini duzeltir, cunku baska insanlar bizim icin mukemmel aynadirlar.

     Bir savasci, kendini egitmek icin her firsattan yararlanir.

Paulo Coelho

Yaşımın ne önemi var sorsanız söyleyemem belki, yaşımın acısı değil ,ellerimdeki sızıdır beni yakan kavuran.. top koşturamıyo olsamda ,rengini unuttuğum gökyüzüne uçurtmalar salamıyorsam da, yüreğim avuçlarım da benim. ona gözlerimle anlatıyorum sevgiyi ki her ne kadar nefret ve kin kussada bedenim.. hissediyorum ama hissettiğim ne adını koyamıyorum ..ellerim acıyo olsa gerek, avuçlarımdaki yüreğim..! sormayın bana yaşımı yaşım kadar değilim ben ..kurşunlarla öğrendim saymasını, bir bir daha iki ettiğini ve ikiden sonra binlercesinin geldiğini..hala sayıyorum ne kurşunlar bitiyor ne de sayılar tükeniyor..ben hiç ihanet etmedim sevdiğime ya bu kelepçeler niye!Allahım kalbimin isyanı değil dilimin acizliği af senin şanındandır fikrimin zikrini affet..affet ki kırılsın zincirlerim ellerim yüzüme değsin……

Zeynep hanim