Karanliklarda Isigi Beklerken Ocak 14, 2007
Posted by ayhan ozturk in günlüklerim.trackback
Koyu gecelerin karanlik semalarinda yoktu eski parlak yildizlar.Yoktu mehtap tadindaki eski ay ve yoktu safaklarda isigiyla delip gecen ,karanliklari isigiyla bogan gun,gunes.Hicbirsey eskisi gibi degildi uzun sureden beri.Ve belki de uzun bir muddet daha da olmayacakti isik,gelmeyecekti seher.
Ta ki biryerlerde isigi dogdurana dek…Atesi atesle sondurme nasilki ise yaramayacaksa, oturupta karanliga sovmek de yararsiz olacakti ayniyla vaki olarak.Yapilmasi gerekli olani yapma cabasi baslamaliydi artik, baslamaliydi artik ictekilerin disa yansimasi, distakilerin ice suzulmesi.Ve yavas yavas hizlanmaliydi isigin savascisi ,karanlik son demlerini daha da buyutme cabalarina haiz iken.Yeryuzu insanlari alabildigince koyu karanliklarda birdaha uyandirilmamak uzere kalbin olumune uyutulurken, etrafta olup biten bu hazin uyutulmaya seyirci kalinamazdi.Yakaza haliyle de olsa az bucuk bilinci acik, bir ab-i hayat gibi yetistirmeliydi nefsinden arinmis nefesini.Ve asil mesaleyi alan elden ele onu aktarmaliydi.Kendini yakma pahasina etrafi aydinlatmali ve pervane olmaliydi.Askla uyanmis kalbinin sesine kulak vermeliydi,gonlundeki isigi takip ederek. Ve yedi sirrin ic hakikatini kavrayip,dersini almaliydi. Aynada kendini temasa ettikten sonra aynayi tasimaliydi mahur gozlere.Boylece isigin yansimasindan baska birsey olmadigini idrak etsin ve hakikate kapilar acilsin diye.Anahtarlarin ters donecegine inanip isiga kavusmayi ozleyip beklerken…
Geçen bir arkadaşa söylemiştim;
Her gecenin mutlak bir sabahı var ancak benim gecelerim şeb-i yelda oldu demiştim.İçinde bulunduğum hali gece diye nitelendirip bir türlü aydınlığa kavuşamamaktan yakınmıştım.Kendimizi yakmadan o aydınlığa erilmiyor muhakkak bunu bilipte hala tutuşturacak bir kıvılcım arıyorum yanmak için.Hep bekliyorum beyhude.
Meğerse bize açılacak kapılar bekleyeceğimize, kendi içimizdeki kapıları açarak başlamalıymışız.Elimizdeki anahtarlar tersine dönmeliymiş.Meğerse o anahtarlar bizdeki kapıları açmak içinmiş.
Bilipte yapamamak ne zor bir durum.Rabbim bu hali yaşayan herkesi feraha erdirsin inşallah.Sabır ve sebat diliyorum.
“men talebe vecedde vecede” bir seyi gonulden isteyen gec de olsa ona kavusur,istedigini elde eder.yeterki ihlas olsun,ask olsun, iyi niyet olsun.Bir gun karanliklar aydinliga kavusunca kimbilir birisinin dedigi gibi ”hey gidi gunler” diyecegiz belkide.Ama kışı gormeden bahar gelemez.Tum zorluklara ragmen icimizde umidi eksik etmeyelim ve duayla (kavli ve fiili) guzel gunler icin dua edelim…
çok güzel bir yazı ,elleriniz dert görmesin.böyle günlük yazılarını daha sık yazıp bizimle paylaşın inşallah.Hep beraber karanlıklardan aydınlığa çıkma duasi ile.Allah a emanet olun.
kusura bakmayin gec cevabim icin,arada atlamis olmaliyim
Rica ederiz,insallah daha guzel yazilar gunlugume koyar,sizlerle yine paylasirim.
blogunuzu yeni keşfettim.google’a ‘Onu kaybeden neyi bulur?’ yazmıştım:)
iyi ki yazmışım.yüreğinize sağlık,dilerim size bunları yazdıran,kalbinize bu hisleri koyan Rabbim ,yar ve yardımcınız olur her daim..
hüzünlü gurbet’ e selam…
hosgeldiniz diyelim o zaman bizde.”her aramalar bulmalarin onsozudur hakikatte” serlevhasinca aramalarimiz daim olsun.
ilginiz ve desteginiz icin tesekkurler..huzunlu gurbetten aleykum selam,dualarinizi bekliyoruz.
cidden her aydınlığa giden yol karanlıklrdan geçiyor katılıyorum kışı görmeden bahar gelmez çok haklısınız bize ışık tutuyorsunuz allaha şükür gönülden isteyince oluyor:D