Zamanlar ve ben

     Önemli kararlar alması gerektiğinde ışığın savaşçısının eli ayağı titrer.

     “Bunun altından kalkamazsın,” der bir akadaşı. “Haydi, cesaretini topla,” der bir başkası. Böylece iyice kararsız kalır savaşçı.

     Kaygılar içinde birkaç gün geçirdikten sonra çadırının köşesine çekilir, genellikle oturup düşündüğü, dua ettiği yerdir burası. Kendi geleceğini görür. Kendi davranışının sonucunda kazançlı çıkacak ya da zarar görecek insanları görür. Hiç kimseye gereksiz acı çektirmek istemez, ama kendi yolundan ayrılmak da istemez. Savaşçı, alacağı kararı açıklar.”Evet” demesi gerekiyorsa, cesurca söyleyecektir. “Hayır” demesi gerekirse bunu da gözünü kırpmadan yapacaktır.

Paulo Coelho

     “Ne tuhaf,” der isigin savascisi, kendi kendine.

     “Ilk firsatta en kotu niteliklerini gostermeye calisan pek cok insanla karsilastim. Icsel kuvvetlerini saldirganligin arkasina gizlerler; yalnizlik korkularini bagimsizlik havasi arkasina gizlerler. Kendi yeteneklerine inanmadiklari halde surekli olarak erdemleriyle boburlenirler.”

     Savasci, bu mesajlari, karsilastigi pek cok erkegin ve kadinin yuzunde okur. Asla gorunuse aldanmaz ve insanlar onu etkilemeye calistiklarinda suskun kalir. Boyle durumlardan yararlanip kendi kusurlarini duzeltir, cunku baska insanlar bizim icin mukemmel aynadirlar.

     Bir savasci, kendini egitmek icin her firsattan yararlanir.

Paulo Coelho

Yaşımın ne önemi var sorsanız söyleyemem belki, yaşımın acısı değil ,ellerimdeki sızıdır beni yakan kavuran.. top koşturamıyo olsamda ,rengini unuttuğum gökyüzüne uçurtmalar salamıyorsam da, yüreğim avuçlarım da benim. ona gözlerimle anlatıyorum sevgiyi ki her ne kadar nefret ve kin kussada bedenim.. hissediyorum ama hissettiğim ne adını koyamıyorum ..ellerim acıyo olsa gerek, avuçlarımdaki yüreğim..! sormayın bana yaşımı yaşım kadar değilim ben ..kurşunlarla öğrendim saymasını, bir bir daha iki ettiğini ve ikiden sonra binlercesinin geldiğini..hala sayıyorum ne kurşunlar bitiyor ne de sayılar tükeniyor..ben hiç ihanet etmedim sevdiğime ya bu kelepçeler niye!Allahım kalbimin isyanı değil dilimin acizliği af senin şanındandır fikrimin zikrini affet..affet ki kırılsın zincirlerim ellerim yüzüme değsin……

Zeynep hanim

Güzelliği yüzünde taşıyanlar için güzellik her an yitirilebilecek bir değerdir. Oysa güzelliği içinde taşıyanlar için yitirme korkusu yoktur. Belki de güzellik her an artan bir değer olacaktır.

Güzellik yaşanarak çoğalır, aynaya bakarak değil.

Ali Göçer

     Osmanlı’da sadaka taşları varmış, ihtiyacı olan sadaka taşının üzerindeki keseden, yabancı elçilerin de şaşkın şehadetleriyle, sadece ihtiyacı kadarını alırmış. Aynı şey yolların üzerinde vakıflar tarafından kurulan konaklarda da uygulanır, yolcu eğer ihtiyacı varsa yatağının başucundaki keseden alabilirmiş. Binitine ücretsiz bakılır, ücretsiz üç gün yemek verilirmiş.

     Eskiden “Kapıyı kapat!” denilmezmiş. Allah (c.c.) kimsenin kapısını kapatmasın diye düşünülürmüş. “Kapıyı ört, ya da sırla” denilirmiş. Kapının kapanmadan yavaşça örtülmesi edebdenmiş.

     “Lambayı söndür” demezlermiş. Allah (c.c.) kimsenin ışığını söndürmesin, “Lambayı dinlerdir” derlermiş. Lamba yakılmaz, uyandırılırmış. Uyuyan birisi uyandırılmak için sarsılmaz veya adı ile çağırilmazmış. “Agah ol erenler” derlermiş. Nezaket, incelik, edeb her işin başı imiş de ondan… Ona eren uyanık olurmuş. İnsanların sözü kesilmez, işaret ve işmar edilmez, fısıltılar, gizli konuşmalar hoş karşılanmazmış.

     Hanımlar “Efendi” derlermiş beylerine, “siz” derlermiş. Hanımefendiliklerini gösterirlermiş. Gezerken yere yumuşak basılır, ses çıkarmamaya çalışılırmış. Yerdeki haşerata basmamaya özen gösterdiği için, adı “Karınca basmaz Efendiye” çıkan insanlar varmış.

     Kapıdan çıkarken arkasını dönmemek, geri geri çıkmak edebmiş.Kapı eşiğindeki ayakkabılar, dışarıya doğru değil, içeriye doğru çevrilirmiş. “Git bir daha gelme!” der gibi değil de, “gitsen de ayağının yönü buraya dönük olsun” der gibi dizilirmiş.

     Canlı cansız her şeyin bir hatırı varmış. Bediüzzaman, kendisine arkadaşlık eden, vefa gösteren eski elbisesinden bir parçayı koparıp alırmış. Yumurtayı ucundan, çok az kırar, fazla kırmayı tahrip olarak düşünür, tahribin hiçbir türünü sevmezmiş.
    

     Eskiler hayatı o kadar nurani, o kadar temiz, o kadar manâlı yaşarmış.

     “Komşuya hatır soran sıra sıra terlikler, Ölçülü uzaklıkta yakın beraberlikler.” diye tarif eder Üstad N. Fazıl bu hali…

     Eskiler “Edeb Ya Hu!” derler, Onu görüyor gibi yaşamaya çalışırlarmış. O varken başkasına bakmaz, Onu unutmuş gibi hallere girmezlermiş. Ezel ve Ebed Sultanı’nın huzurunda nasıl hareket edilmesi gerekiyorsa öyle hareket etmek isterlermiş. “Bizi takip eden, her halimizi perdesiz, engelsiz gören, şu anda bizim durumumuza bakan Allah var!” der gibi, o mânâyı hatırlatmak İçin her yere “Edeb Ya Hu!” yazarlarmış. “Allah’ın huzurunda edeb” demekmiş bu… insan nerede olursa olsun Allah’ın huzurunda değil midir?

Isigin savascisi, kendi kusurlarini bilir. Ama erdemlerini de bilir.

Arkadaslarindan bazilari, “Baska insanlarin eline bize oldugundan daha cok firsat geciyor” diyerek durmadan yakinirlar.

Belki de haklidirlar ama bir savasci bu yuzden tutulup kalmaz; erdemlerinden olabildigince yararlanmaya bakar.

Ceylanin gucunu, saglam bacaklarindan aldigini bilir. Martinin gucu, baligi sektirmeden avlamasinda yatar. Savasci, kaplanin sirtlandan korkmamasinin nedeninin kendi gucunun farkinda olmasindan kaynaklandigini bilir.

Savasci, gercekten guvenebilecegi seyi kurmaya bakar. Su uc seyin her zaman kendisiyle birlikte olmasina dikkat eder: INANC, UMUT ve SEVGI.

Bu uc seye sahipse, ilerlemekten korkmaz.

Paulo Coelho