Bir dağ hayal et… Zirvesindeki manzara çok güzel. Orada olmayı çok istiyorsun, ama zirveyi kendinden çok uzakta gördüğün için ümitsizliğe kapılıyorsun. ‘Oraya nasıl olsa varamam,’ deyip vazgeçiyorsun.

Oysa, zirveye varanların adımları seninkilerden daha büyük değildi. Ama onlar, o küçük adımları birbiri ardınca atmayı sürdürmüş kimselerdi.

İmkânsızı gerçekleştiren mucizeler değil, sürekliliktir. Suya sarp kayaları deldiren de budur. Yirmi birinci yüzyıl insanına gülleri duyuran da…

• Kayıp Gül – Serdar Ozkan

Sevgilinin cana canlar katan yüzü her zerreyi perde etmiş, her perdenin altında gizli olan o yüz!

Sen âlem diye ancak bir sözdür duydun… Fakat hele bir gel de âlemden ne gördün, onu söyle!

Sûretten ne gördün, mânâdan ne anladın? Âhiret nedir? Dünya nasıl bir âlemdir?

Söyle bakalım Simurg nedir, Kafdağı ne? Cennet, Cehennem, A’raf ne demek?
O görünmeyen, o bir günü bir yıl olan âlem, hangi âlem?

Âlem bu gördüğün âlemden ibaret değil ya… Âyette “görmediğin şeyler” denmekte; işitmedin mi?

• Şebusterî – Gülşen-i Râz

… Lena ile Yusuf’un hatirasina..

“hicriyle cifte nehr-i revan oldu gözlerim

ol nev-nihali hayli zaman oldu gözlerim”

-Işığı görüyor musun?

-Şu kaybolmayan ışığı mı?

-Evet!.. Tıpkı kalbimdeki sen gibi…

-O ışık gibi ben de kalbinden hiç kaybolmayacak mıyım?!..

-?!..

Gözlerinden yaşlar döküldü…

O sırada deniz, dolunayın kendisini çektiğini bilememişti. Nasıl bilebilirdi ki?…”

Katre-i  Matem – Iskender Pala

..

simdi veda zamanidir

bir daha yazilir mi buralarda bilinmez ama, tesrif edenlere,yorum birakanlardan birakmayanlara dek,tum blog dostlarima,blog komsularima  herkese tesekkurlerimi sunuyorum.umarim dualarinizi eksik etmezsiniz.blog komsularima da vefayi birakmayip arada bir yorum yazma gayreti icinde olacam insallah..surc-u lisan edip kirik doktuysek affola..hosca bakin zatiniza…

bende mecnundan füzun aşıklık istidadı var 

aşık-ı sadık benim mecnunun ancak adı var

     Önemli kararlar alması gerektiğinde ışığın savaşçısının eli ayağı titrer.

     “Bunun altından kalkamazsın,” der bir akadaşı. “Haydi, cesaretini topla,” der bir başkası. Böylece iyice kararsız kalır savaşçı.

     Kaygılar içinde birkaç gün geçirdikten sonra çadırının köşesine çekilir, genellikle oturup düşündüğü, dua ettiği yerdir burası. Kendi geleceğini görür. Kendi davranışının sonucunda kazançlı çıkacak ya da zarar görecek insanları görür. Hiç kimseye gereksiz acı çektirmek istemez, ama kendi yolundan ayrılmak da istemez. Savaşçı, alacağı kararı açıklar.”Evet” demesi gerekiyorsa, cesurca söyleyecektir. “Hayır” demesi gerekirse bunu da gözünü kırpmadan yapacaktır.

Paulo Coelho